Dure lens, toch onscherpe foto's? Dit kan de reden zijn.
zondag 16 augustus 2026
 |
"Gefeliciteerd met uw nieuwe lens. Zal ik er meteen een UV-filter bij doen om de lens te beschermen?"
Een regenjas voor je cameralens?
Een goed alternatief voor lensbescherming
Wat doet dat extra glas met je beeldkwaliteit?
Maar wat als je lens toch valt?
Waar geef jij je geld aan uit?
Wil jij ook anders leren kijken?
 |
| Canon RF 135mm F/1.8 |
Wie heeft eigenlijk de regie tijdens jouw fotoshoot?
dinsdag 7 juli 2026
 |
| Deze foto herinnert me eraan dat de mooiste verandering niet in mijn camera zit, maar in de keuze om weer zelf de regie te nemen. |
Jaren geleden dacht ik dat ik degene was die een fotoshoot leidde. Ik had tenslotte de camera in mijn handen. Maar in werkelijkheid liet ik me veel te vaak leiden door de wensen van mijn klanten.
Het begon meestal met een onschuldige opmerking.
"We weten wel een mooi plekje..."
En voor ik het wist, stond ik midden op de dag op een neongroen grasveld. In de volle zon, iedereen een wit T-shirt aan en een blauwe spijkerbroek. Terwijl ik diep van binnen eigenlijk al wist dat dit niet de foto's zouden worden waar ik blij van zou zijn.
En toch zei ik geen nee. Terwijl ik dat diep van binnen wel wilde doen.
Ik vond het zo bijzonder dat mensen juist míj hadden gekozen voor hun fotoshoot. Ze betaalden ervoor, dus wie was ik om te zeggen dat we ergens anders heen moesten?
Dus ik maakte voor de zekerheid veel te veel foto's. In de hoop dat er toch iets bruikbaars tussen zou zitten.
Toen begon het echte werk pas
Maar eenmaal thuis begon de ellende pas.
De foto's leken wel op scenes uit de Hulk!
En zo zat ik uren achter de computer om de groene zweem uit gezichten te halen. Achtergronden rustiger maken. Licht corrigeren. Kleuren herstellen. Ik probeerde eigenlijk de fouten van vóór de eerste foto achteraf nog op te lossen.
En eerlijk gezegd lukte dat nooit helemaal. Tja, het is ook een beetje gek om achteraf iets te corrigeren wat je in beginsel al goed had moeten doen toch? Dat is net zoiets als je een taart te zoet hebt gemaakt en dat na het bakken probeert te fixen door er een lading zout overheen te strooien.
Maar goed, de klant was vaak tevreden, maar ik keek naar die foto's en schaamde me kapot! En ondertussen mijzelf maar voor de gek houden door tegen mijzelf te zeggen: "Als zij maar tevreden zijn, dan is het goed."
Het probleem zat niet in mijn camera
Het vervelende was dat juist die foto's weer nieuwe klanten aantrokken die precies hetzelfde wilden.
Zo bleef ik in een cirkeltje rondlopen dat ik zelf in stand hield.
Tot ik besloot dat het anders moest.
Niet omdat ik eigenwijs ben (wat ik overigens wel ben ;) ), maar omdat ik wist dat ik betere foto's kon maken als ik zelf de omstandigheden koos waarin ik het beste werk en vooral functioneer.
Per slot van rekening laat een bakker zich ook niet vertellen met welk meel hij zijn brood moet bakken. Waarom zou ik als fotograaf dan wel werken op een plek waarvan ik vooraf al weet dat dit 'm zeker niet gaat worden!
Ik stopte met zoeken naar mooie locaties
Vanaf dat moment veranderde mijn manier van werken.
- Ik bepaal nu de locatie.
- Ik kies het tijdstip.
- Ik zoek de plek waar het licht doet wat ik wil.
Niet omdat mijn klanten niets mogen inbrengen, zeker wel.. want soms zien zij juist dingen die ik niet zie, maar omdat zij mij boeken vanwege mijn manier van fotograferen.
En weet je wat er gebeurde?
Mijn klanten werden juist relaxter.
Ze hoefden niet meer na te denken over de perfecte locatie. Ze vertrouwden erop dat ik die keuze maakte.
En ik kwam thuis met veel minder foto's, hoefde veel minder na te bewerken en hield ineens weer tijd over voor mijn gezin in plaats van eindeloze en vooral stomme avonden achter de computer.
 |
| De daadwerkelijke locatie. Niet bijzonder, totdat je leert kijken naar wat er wél mogelijk is |
De grootste verandering? Ik leerde anders kijken
Het grootste verschil zat eigenlijk niet in mijn camera, lens of instellingen.
Ook niet in Photoshop.
En zelfs niet in de locatie.
Nee, ik leerde anders kijken.
Vroeger zocht ik naar mooie plekken.
Nu zoek ik naar mooi licht.
Dat klinkt misschien als een klein verschil, maar het veranderde alles.
Daardoor maakt het tegenwoordig veel minder uit waar ik fotografeer. Natuurlijk zijn er locaties die mooier zijn dan andere, maar licht is bijna altijd belangrijker dan de plek zelf.
Een parkeerplaats kan supermooi zijn als het licht klopt.
En een prachtig park kan enorm tegenvallen als het licht niet meewerkt.
Leren kijken verandert alles
Dat is misschien wel de grootste les die ik in al die jaren heb geleerd.
Goede fotografie begint niet bij een mooie locatie.
Goede fotografie begint met leren zien.
Zodra je begrijpt hoe licht werkt, ga je mogelijkheden ontdekken op plekken waar je vroeger straal voorbij liep.
Je leert betere keuzes maken in standpunt, achtergrond en lens.
Je fotografeert met meer rust.
Je hebt minder nabewerking nodig.
En misschien nog wel het belangrijkste: je krijgt weer vertrouwen in jezelf.
Wil jij ook leren om licht te lezen?
Op 8 september 2026 geef ik een live online masterclass/webinar waarin ik precies laat zien hoe ik een locatie beoordeel, hoe ik onder verschillende omstandigheden toch mooi natuurlijk licht vind en waarom de juiste keuze vóór het maken van de eerste foto vaak belangrijker is dan alles wat je later nog in Lightroom of Photoshop probeert te herstellen.
Het gaat niet om dure apparatuur.
Het gaat niet om geheime instellingen.
Het gaat om leren kijken.
En dat is een vaardigheid waar je de rest van je fotografieleven plezier van hebt.
👉🏻 Bekijk hier de Masterclass 👈🏻
Een locatie die eigenlijk helemaal niks voorstelt.
 |
| Alles draait altijd om het licht! |
Waarom een dure lens je foto niet interessanter maakt
maandag 6 juli 2026
Misschien valt je oog als eerste op Bobby. Of op de paarse boshyacinten. Misschien zie je juist dat mooie warme avondlicht? En als ik je nu zou vragen waardoor deze foto is geworden zoals hij is, dan is de kans groot dat je als eerste aan mijn camera of aan mijn lens denkt.
Dat hoor ik namelijk best vaak.
“Ja, met zo'n lens en camera kan ik het ook."
En eerlijk gezegd snap ik dat wel. We worden er voortdurend mee geconfronteerd dat er weer een nieuwe camera is of een lens die nóg scherper is, nóg sneller scherp stelt of een nóg mooiere onscherpte geeft. Voor je het weet ga je geloven dat betere apparatuur ook automatisch betere foto's oplevert.
En dat dacht ik vroeger ook hoor. Ik keek naar reviews, vergeleek foto's en dacht dat het verschil misschien toch in een andere lens zat. Kapitalen heb ik aan lenzen uitgegeven die uiteindelijk stonden te verstoffen in mijn kast.
Inmiddels weet ik dat de foto's waar ik het meest blij van word, eigenlijk nooit beginnen bij mijn camera. Tegen de tijd dat ik mijn camera pak, is de foto in mijn hoofd allang gemaakt.
Een camera legt uiteindelijk alleen maar vast wat jij al hebt gezien.
Begrijp me niet verkeerd. Ik werk graag met goede apparatuur. Dat maakt fotograferen een stuk prettiger, net zoals een nieuwe auto comfortabeler rijdt dan een oude. In een moderne auto heb je ingebouwde navigatie, betere schokbrekers en hoef je niet eerst tien minuten te wachten voordat de ramen eindelijk een beetje ontwasemen en als je mazzel hebt, stoelverwarming. Dat rijdt gewoon lekkerder als je een eind moet rijden.
Met een camera en een lens is dat eigenlijk precies hetzelfde. Natuurlijk kan een mooie lens sneller scherpstellen of een achtergrond mooier onscherp maken. Dat is allemaal mooi. Maar hij vertelt je niet waar je moet gaan staan. Hij ziet niet dat het licht ineens precies goed is. En hij zegt ook niet dat je misschien eens door je knieën moet zakken.
Dat blijft het werk van jou, van de fotograaf.
Misschien is dat ook wel de reden waarom ik zo graag met natuurlijk licht werk. Veel mensen denken dat fotograferen met natuurlijk licht makkelijker is dan werken met flitsers. Eigenlijk denk ik precies het tegenovergestelde.
Een flitser zet je neer waar jij hem wilt hebben. Je bepaalt zelf hoe fel hij is, je zet er een diffuser voor of een kleurfilter en als het licht net niet goed valt, schuif je hem gewoon een stukje op.
Met de zon werkt dat toch net even anders.
En juist dát vind ik zo mooi.
Ik probeer het licht niet te veranderen.
Ik verander mijn standpunt.
Soms loop ik een paar meter verder. Soms wacht ik even. Soms ga ik door mijn knieën. En soms maak ik helemaal geen foto, omdat het licht voor mijn gevoel nog niet klopt.
Maar ik zal je laten zien wat ik bedoel.
De foto bovenaan dit blog is gemaakt naast een parkeerplaats
Bobby en ik waren onderweg om lekker te wandelen toen mijn oog ineens op een klein strookje licht viel.
Eigenlijk was de zon al bijna weg. Op bijna de hele plek was het licht verdwenen, maar precies achter dat kleine groepje boshyacinten viel nog nét een beetje warm avondlicht tussen de bomen door. En dat zag je alleen als je precies goed stond.
Een stap naar links en het was weg.
Een stap naar rechts ook.
Als ik niet had opgelet, had ik het waarschijnlijk niet eens gezien.
Gelukkig lag mijn camera nog in de auto. Dus ik ben teruggelopen, heb mijn camera gepakt en ben weer naar dat ene plekje gegaan. Ik ging door mijn knieën, schoof een klein stukje op en ineens viel alles samen. Het licht, de bloemen, de donkere achtergrond en Bobby die precies op de goede plek zat.
Binnen vijf minuten had ik de foto's gemaakt omdat ik eigenlijk meteen wist wat ik wilde.
Daarna ging mijn camera weer terug in de auto. Want een wandeling is voor mij gewoon een wandeling. En trouwens, Bobby vindt daar ook wat van.
Pas thuis heb ik de foto's bekeken.
En toen ik deze foto op mijn scherm zag, werd ik nog blijer dan ik al was.
Niet omdat ik dacht: Joh, wat heb ik toch weer een mooie foto gemaakt.
Zeker niet! Het gevoel begint voor mij veel eerder.
De kick zit op het moment dat ik door mijn zoeker kijk en zie hoe het natuurlijke licht en de kleuren ineens met elkaar gaan samenwerken. Dat laatste beetje avondzon, de paarse boshyacinten, de achtergrond en mijn “grote” kleine vriendje op de voorgrond, waardoor alles precies op zijn plek lijkt te vallen.
Maar eerlijk gezegd begon het niet met Bobby.
Het begon met het licht. Dat zie ik altijd als eerste.
Misschien is dat ook wel de reden waarom ik als kind eindeloos met een caleidoscoop kon spelen. Ik bleef maar draaien omdat ik gefascineerd was door wat licht en kleur samen deden. Iedere kleine beweging veranderde het hele beeld. Als ik er nu op terugkijk, is daar eigenlijk niet zoveel in veranderd.
Ik reageer nog steeds als eerste op licht. Pas daarna zie ik de rest.
Maar goed, misschien denk je nu nog steeds dat zo'n foto alleen lukt met een dure lens. Dat is misschien wel het grappigste van dit hele verhaal.
De lens waarmee ik deze foto maakte gebruik ik al bijna twintig jaar. Vergeleken met de moderne objectieven van tegenwoordig is hij zo traag als een slak.
En toch maakte ik deze foto ermee. Omdat de belangrijkste keuzes al gemaakt waren voordat ik klikte.
Ik had het licht al gevonden. Ik wist al waar ik wilde staan. Ik wist al hoe de compositie moest worden. De lens en camera hoefde het alleen nog maar vast te leggen.
Misschien is dat ook de reden waarom ik achteraf zo weinig tijd kwijt ben aan nabewerking. Als het licht, de compositie en de kleuren al kloppen op het moment dat ik afdruk, hoef ik thuis niet meer te redden of toe te voegen wat buiten nooit is gebeurd. Of er in de eerste instantie ook nooit is geweest.
Misschien is dat ook wel waarom ik na al die jaren nog steeds zo graag fotografeer. Niet omdat ik op zoek ben naar een nieuwe camera of een betere lens, maar omdat ik nog steeds blij word van dat ene moment waarop ik door mijn zoeker kijk en zie hoe het licht en de kleuren precies met elkaar gaan samenwerken. Dat moment duurt misschien maar een paar seconden, maar daar doe ik het voor.
Een nieuwe lens gaat ooit vervangen worden.
Maar écht leren kijken naar natuurlijk licht, dat neem je de rest van je leven mee.
______________________________________________________
Meer lezen?
Welke lens geeft de meeste Bokéh?
Veel fotografen denken dat een wazige achtergrond vooral door een dure lens ontstaat. In dit blog leg ik uit waardoor bokeh écht wordt bepaald.
Verder lezen
Hoe voorkom je groene kleurzweem in je foto’s?
Licht gaat niet alleen over schaduw en sfeer. Ook kleuren reageren op licht. Daarom ontstaat bijvoorbeeld groene kleurzweem in het bos.
Nog meer lezen?
5 simpele tips die je foto's meteen dromeriger maken
Veel fotografen denken dat dromerige foto's vooral ontstaan door nabewerking of een dure lens. Natuurlijk kunnen die helpen, maar daar begint het niet. Het begint met kijken…"
Oh ja, wil je dit niet alleen lezen, maar ook echt dóén?
Theorie begrijpen is één, maar het toepassen in de praktijk is soms toch wel lastig. Blijf dan niet maandenlang aanmodderen want ik kan het je écht in no-time leren.
Tijdens mijn 1-op-1 cursus kijken we samen naar jouw foto's en pakken we direct de punten aan waar jij nu op vastloopt.
👉
5 simpele tips die je foto’s meteen dromeriger maken
maandag 24 november 2025
Veel fotografen denken dat dromerige foto's vooral ontstaan door nabewerking. Of door een dure lens met een groot diafragma. Natuurlijk kunnen die helpen, maar daar begint het niet.
Het begint met kijken. Met zien hoe het licht valt, waar je gaat staan en wat je wel of juist niet in beeld meeneemt. Pas daarna komen je lens, instellingen en nabewerking.
Hieronder vind je 5 simpele tips die je meteen kunt toepassen en nog leuker, direct het verschil gaat zien in je foto's. Want daar gaat het uiteindelijk toch om?
1. Ga net iets lager staan
Misschien sta je nu altijd gewoon rechtop als je fotografeert of op ooghoogte - maar vaak werkt het beter als je een stukje zakt.
Een paar centimeter lager is al genoeg.
Wat je ermee wint:
je foto krijgt meer diepte
je achtergrond wordt rustiger
kinderen (en dieren) reageren veel natuurlijker
de hele sfeer wordt zachter
Probeer het eens bewust bij je volgende shoot. Je ziet echt direct verschil.
2. Zoek het zachte licht
Licht is voor mij belangrijker dan welke lens dan ook. Zelf fotografeer ik altijd met tegenlicht. Dat moment waarop het licht net door de blaadjes of de haren van je model valt… daar zit zóveel sfeer in. Je hoeft dan bijna niets meer te doen — het licht draagt- en maakt jouw foto.
Zacht licht zorgt ervoor dat:
huidtinten mooier worden
kleuren beter met elkaar mengen
schaduwen zachter zijn
je foto vanzelf dromerig wordt
Hoe beter jij licht leert herkennen en te sturen, hoe meer je foto’s tot leven komen. Want alles draait altijd om het licht.
3. Doe eens één stap opzij
Het klinkt bijna te simpel, maar het werkt elke keer weer.
Soms klopt je foto nét niet: een tak in beeld, bomen uit het hoofd, een lichte vlek, een rommelige achtergrond…
Doe één stap opzij.
Echt maar een klein stukje.
En ineens:
is je achtergrond rustig
valt het licht mooier
verdwijnt het storende element
voelt de foto veel meer “in balans”
Dit is één van die dingen die je snel vergeet, maar die je foto’s ongelooflijk veel beter maken.
4. Kies kleuren die met elkaar meewerken
Kleur bepaalt meer sfeer dan je denkt.
Je hoeft echt geen perfecte setjes te regelen, maar kleuren die een beetje op elkaar aansluiten helpen enorm.
Let vooral op:
warme, natuurlijke tinten
zachte stoffen die mooi licht pakken
geen harde prints of felle neonkleuren en vermijd wit en zwart.
hoe de kleuren matchen met je locatie
Wanneer de kleuren kloppen, voelt je foto meteen rustiger en eleganter.
5. Laat ruimte voor wat vanzelf gebeurt
Dit is misschien wel het belangrijkste.
De mooiste foto’s ontstaan vaak niet uit wat je plant, maar uit wat er tussen de geplande momenten door gebeurt.
Een kind dat even stil wordt.
Een hond die nieuwsgierig komt kijken.
Een glimlach die spontaan ontstaat.
Haren die precies op het goede moment meebewegen in de wind.
Je hoeft niet alles strak aan te sturen. Juist die kleine, onverwachte momentjes maken een foto vaak mooier dan wat je van tevoren in je hoofd had.
Tot slot
Lenskeuze, diafragma, sluitertijd — natuurlijk speelt dat allemaal mee.
Maar zonder deze kleine, bijna vergeten keuzes blijft een foto vaak wat vlak.
Het zijn juist deze vijf simpele dingen die je foto's dromeriger en persoonlijker maken. En ik weet zeker dat als je ze bewust gaat toepassen, je heel snel verschil ziet.
Wil je deze stijl echt onder de knie krijgen — niet alleen perfect je camera bedienen, het licht kunnen lezen én sturen - maar ook leren hoe je in Lightroom en Photoshop mooie fine-art beelden maakt — dan is de online cursus Dromerige Fine Art Fotografie misschien iets voor jou. ⤵
"DROMERIGE FINE ART PORTRETTEN"
Mijn hele cursusaanbod vind je op www.williekers.com.
Ik help je graag verder om een stijl te ontwikkelen waar jij supertrots op bent.
