Slider

De symboliek van een stilleven

donderdag 30 april 2020



Canon Fine art photo of a stillife with flowers, grapes, passion fruit and a candle like the grand masters of the golden age by dutch photographer Willie Kers
Stilleven: "Family, Where life begins and love never ends..." 

Ondanks dat ik bekend sta als een impulsieve flapuit, denk ik wel degelijk veel na over dingen. Voor ik een beslissing neem heb ik het in mijn hoofd al helemaal uitgewerkt. Dan komt het soms impulsief over maar in mijn hoofd is het al helemaal klip en klaar. Of zoals ik soms zeg: "Ik ben niet impulsief, ik neem alleen snel beslissingen." ;)  
Mijn gedachten zijn vaak complex. Ze schieten van hoofd naar bijzaken.. Vaak is het een chaos en kan ik er zelf ook vaak nauwelijks een touw aan vastknopen. Om mijn gedachten te kunnen begrijpen en rust in mijn hoofd te krijgen schrijf ik op wat ik denk of voel of zet ik mijn gedachten om in beeld of geluid door middel van fotografie of muziek. Maar daar gaat dus eerst een denkproces aan vooraf over hoe ik iets vorm ga geven. En dat kan soms best een tijdje duren. Dan moet ik er echt op broeden. En soms neem ik heel snel een “beslissing” omdat het plaatje of liedje in mijn hoofd al af is. 

Nu ben ik, net als ongetwijfeld veel van jullie, heel erg bezig in mijn hoofd met de toestanden vanwege de corona. En nee, ik geef deze nare ziekte bewust geen hoofdletter mee want dat gun ik het niet! Nu moet je weten dat het afgelopen jaar voor mij een roller coaster is geweest vanwege mijn gezondheid. Onverwachts ben ik een aantal keer in het ziekenhuis beland en geopereerd. Tegen de tijd dat ik hersteld was van de ene operatie en ging beseffen wat er eigenlijk gebeurt was, kreeg ik met de volgende te maken.. En ik kan je vertellen dat dit niet in je koude kleren gaat zitten. Dat doet heel veel met je. Als je eigen leven letterlijk in gevaar is, dan zie je pas hoe belangrijk bepaalde dingen en mensen voor je zijn en jij voor hen.. En hoe onbelangrijk dingen, mensen en situaties kunnen zijn waarvan je dacht dat ze ertoe deden. Hierdoor raak je soms vrienden kwijt maar je krijgt er ook een aantal bij. Of je stopt met bepaalde dingen te doen die je vroeger voor lief nam. En dat is mooi.. Want ik geloof dat je, zonder al te zweverig over te komen, met de juiste energie de juiste situaties, mensen en dingen om je heen verzamelt. En soms ontgroei je dit door omstandigheden. En dat gebeurt nu eenmaal.. Dat is het mooie aan het leven.. Die constante groei. 

Eén constante factor die blijft, dat is mijn gezin. Want zoals elke moeder kan ik vol overtuiging zeggen dat er werkelijk helemaal niets is in de wereld wat zo belangrijk voor mij is als mijn gezin. En natuurlijk mijn familie. Het klinkt afgezaagd maar het is wel zo! En dat besef is het afgelopen jaar ook een constante factor in mijn leven geworden. Elke ochtend ben ik nog steeds verrast en dankbaar dat ik weer wakker ben geworden. En dat ik mag genieten van mijn gezin en familie. Voor ze mag zorgen en dat ze nog in goede gezondheid zijn. En dat we samen weer een avontuur gaan beleven.. Hoe groot of klein dat avontuur ook is. Dat is oprecht het allerbelangrijkste in mijn leven. Tuurlijk, het gaat soms met ups- en downs. Want met een huis vol temperamentvolle mensen (goh, van wie zouden ze dat hebben?), en vooral nu vanwege de coronamaatregelen, vallen er soms best wel eens woorden. Maar slapen of weggaan met een boos hart.. Dat doen we niet! Want je weet nooit wat het volgende moment je brengt. Daar zijn we ons allemaal heel goed bewust van. We zijn er met elkaar en voor elkaar. Hoe groot en klein we in ons huis ook zijn… van jong tot oud.

Doordat we veel met- en bij elkaar zijn, zie ik ook hoe mooi de verschillen in leeftijd kunnen zijn. Het gezin is net als een vaas vol met mooie bloemen. Iedereen "shined" op zijn- of haar eigen manier! Het leven bestaat net als in de natuur uit seizoenen. 
Zo is onze jongste de lente.. Zij is een bloemknop die heel voorzichtig opengaat door de warmte van de zon. Popelend staat ze te wachten om net als haar grote broer en zus te kunnen pronken als de prachtige zomerbloemen die zij inmiddels geworden zijn. Want de zomer schittert in al haar fonkelende warme kleuren. En de zon laat zich tijdens die zomer veelvuldig zien! 
Mijn man en ik zijn de herfst.. Onze lente en zomer is voorbij. De fonkelende en stralende kleuren zijn al een beetje weg maar daar zijn prachtige aardetinten voor in de plaats gekomen. Rustige dieprode, bruine en gele tonen. Die als een warme deken de grond bedekken en de zomer- en lente bollen beschermen voor de komende winter. 
De winter.. die is hier gelukkig nog niet in huis.. Laat de herfst hier nog maar even genieten van de de lente en zomerzon. Maar ik kan mij zo voorstellen dat deze leeftijd ook een enorme charme heeft. Elke rimpel (of kras) in je gezicht heeft een waardevolle betekenis gekregen en is verbonden met een herinnering. De natuurlijke “tattoo’s of life.”

Terugkomend op hoe ik mijn verhaal begon.. dat ik om mijn hersenspinsels op orde te krijgen ze graag omzet in beelden. Want mijn gezin, die zo belangrijk voor mij is. Is niet alleen de hele dag om mijn heen. Zij zitten ook altijd in mijn hoofd en hart. En hoe zet ik dit, het meest waardevolle waar ik een dankbaar onderdeel van uit mag maken nu om in een beeld? En daar komt een stilleven dan als een perfecte vorm om de hoek kijken. Want een stilleven bevat heel veel symboliek. En die symboliek is perfect om vorm te geven aan de titel van mijn stilleven: "Family, where life begins and love never ends"

Zorgvuldig heb ik de bloemen uitgezocht en geschikt in een passende vaas… Prachtige lentebloemen, soms nog voorzichtig in de knop. Stralende zomerbloemen die volop staan te pronken in de vaas. Zo mooi dat je er niet omheen kunt! Blauwe druiven als symbool voor geduld. Want het leven is vooral geduld hebben om te kunnen groeien. Witte druiven als symbool voor vreugde. De granaatappel staat voor passie. Witte Margrietjes als onschuld. Een peer die al een beetje het verschrompelen is. En herfstbladeren die al wat rood en geel gekleurd zijn. En een Chinese vaas als symbool voor alle reizen die we gemaakt hebben en die we nog gaan maken. Ver weg of dichtbij in de achtertuin. 

En dan is daar ineens de brandende kaars. De kaars die brandt als het symbool van leven. Die het licht op de bloemen schijnt waardoor ze nog mooier uitkomen en ze nog beter zichtbaar zijn. En die blijft volop branden tot ie ineens vanzelf uitgaat of onverwacht uitgeblazen wordt door een ruwe windvlaag… Dan houdt het op….

Maar voorlopig hopen we daar maar niet op. En genieten we nog volop van elkaar en elke dag van de geur van vers gebakken brood. Van de Wisteria in de tuin die nu volop bloeit. Van de geur van Seringen waar we onderdoor lopen onderweg naar het bos. Van de ondergaande zon die de wereld elke avond verandert in een warme appeltaart. Van de heerlijk ruikende was die eindelijk weer buiten drogen kan. Van de knuffels van de kinderen. Van het samen onder een fleecedeken liggen en een film kijken. Van de vogels die fluiten. Van een strakblauwe lucht zonder vliegtuigstrepen… en zo kan ik wel even doorgaan.. Het zijn de kleine dingen die ertoe doen… 

“Family, where life begins and love never ends”

Nieuwe ronde, nieuwe kansen

dinsdag 14 januari 2020

Canon Fine art portrait of Dutch photographer Willie Kers of a young red headed woman in a red wedding dress standing in the field during sunset in  Apeldoorn

Het is een tijdje stil geweest van mijn kant. Het was voor ons namelijk een roerige laatste maand van 2019. Nu ben ik al geen held met Social Media. En volgens mij ben ik ook niet zo actief als ik volgens de "zakelijke regeltjes" zou moeten zijn. Maar vanaf december heb ik wel alles even totaal stil gezet. Niet alleen fotografie maar ook "Social Media", "WhatsApp" en mijn email. Naast mijn gezin, familie en goede vrienden waren mijn grootste vrienden "Disney +" en "Netflix". En ik kan je vertellen dat het heel prettig is om even de stekker eruit te trekken. ;) Nou ja, het was ook wel noodzakelijk eigenlijk want ik kon vrij weinig.
Ik zal in het kort (voor zover dat bij mij mogelijk is ;) ) uitleggen wat er aan de hand was/is.
Begin december ben ik niet lekker geworden. En had ik hevige pijn op mijn borst. Eigenwijs als ik ben zijn we eerst naar de huisarts gegaan en vanuit daar lag ik ineens in een ambulance richting het ziekenhuis. De pijn was niet te harden en werd alleen maar erger. Zo'n pijn heb ik nog nooit gehad. En ik kan je vertellen dat ik liever een kind krijg dan ooit nog zo'n pijn te ervaren! Tijdens een CT-scan werd er een cholesterolsteen ontdekt die klem zat vlak onder mijn borstbeen. Omdat het een behoorlijke grote was van 3cm doorsnede moest ik meteen geopereerd worden. En daar begonnen meteen de problemen. Omdat ik pas een half jaar geleden geopereerd ben aan m’n hart kon dit complicaties geven bij waar je niet blij van wordt. Mede door de medicatie die ik voor mijn hart gebruik. De chirurg durfde het dus niet aan. Nu ben ik absoluut geen pieper maar omdat de pijn echt ondraaglijk was hebben ze mij platgespoten met morfine.
Ondertussen zijn de chirurg en de cardioloog letterlijk met elkaar in onderhandeling gegaan om te kijken hoe of wat zodat ik toch geopereerd kon worden. Het wordt een nog langer verhaal als ik ga vertellen wat daar allemaal bij kwam kijken dus dat sla ik maar een over. Maar uiteindelijk ben ik geopereerd. En toen kwam het herstel... Tja, ook dat had ik toch weer even onderschat..
Je kunt je misschien voorstellen dat mijn hoofd, vooral tijdens de decembermaand ergens anders was dan bij de feestdagen, onze verjaardagen en Social Media.
Inmiddels zijn we een aantal weken verder en hoewel ik nog herstellende ben, voel ik mij elke dag een stukje beter. 2019 gaat voor mij de boeken in als een jaar die ik niet snel vergeet. Met 3 heftige operaties ben ik er ook wel zó klaar mee.. 
Achteraf ben ik er ook wel dankbaar voor. Want door 2019 ben ik nog meer gaan beseffen wat voor mij ècht belangrijk is! En dat ‘nee’ zeggen helemaal niet zo moeilijk is als ik dacht. En dat de dingen waar ik van dacht dat ze er toe deden en belangrijk voor mij waren eigenlijk helemaal niet zo belangrijk bleken te zijn! Maar waar ik vooral dankbaar voor ben is dat ik elke dag nog ‘hallo’ kan zeggen tegen 2020. Dat ik elke ochtend wakker word, Dat ik een trap op kan lopen zonder kortademig te zijn, dat ik mijn hart voel kloppen, mijn adem voel stromen. Dat ik zo vreselijk veel kan genieten van de knuffels van mijn kinderen en hun mooie gezichten als ik naar ze kijk. Dat ik dankbaar ben voor mijn allerliefste, En dat ik helemaal weg kan zwijmelen als ik kijk naar het zachte licht van de zon. Maar wat nog mooier is, is dat ik nu zonder schuldgevoel van wat ik ‘moet’ gewoon kan genieten van lekker op de bank liggen met een mooi boek of een avond (of week lang) Netflixen.
Samengevat ben ik zo enorm dankbaar dat ik nog kan- en vooral mag genieten van de kleine dingen die mijn leven zo groot maken... En zo ga ik 2020 in.
Ondertussen ben ik door alle operaties gepromoveerd tot Willie 4.0. Maar dankzij de flinke upgrades moet ik er voorlopig weer even tegen kunnen.
Uit het diepste van mijn hart wens ik jullie allemaal een oprecht liefdevol, dankbaar maar vooral ontzettend gezond 2020 toe! 
Voor mij wordt het een jaar met meer "Social" en minder "Media." Ik ga minder en vooral anders werken. Uiteraard blijf ik fotograferen en trainingen geven. Maar het gaat wel anders! En met anders bedoel ik ook vooral kleiner en specifieker. Dit betekent dat een aantal workshops plaats moeten maken voor nieuwe ideeën. Hoe of wat? De tijd zal het mij zelf wel leren in welke vorm ik het ga gieten. Dat kan een week duren of een paar maanden. We zien het vanzelf wel...
Mijn focus draai ik dit jaar naar binnen. En ik ga oprecht nog meer alleen doen waar voor mij de uitdaging ligt en waar ik positieve energie van krijg. En dat begint bij mijn gezin. Want dat is uiteindelijk waar alles om draait. 

‘Geluk is houden wat je hebt!’

Canon EOS R natuurlijk licht portret van een jonge vrouw of bruid in een trouwjurk zittend in het hoge gras in Apeldoorn door fotograaf Willie Kers


De overgang van de seizoenen

woensdag 2 oktober 2019

herfst foto van een zwangere vrouw aan de waterkant in het bos door fotograaf willie kers uit apeldoorn

Elk seizoen heeft zijn charme. Maar wat ik het mooist aan de seizoenen vind is het begin ervan. En in het bijzonder de overvang van winter naar lente en van zomer naar herfst!
Hoe ouder ik word, hoe meer bijzonder ik deze laatste overgang vind. Misschien heeft dat te maken met het feit dat ik zelf ouder word en mijzelf meer ga herkennen in de herfst dan in de lente. 

Begin oktober maken de groene bladeren langzaam plaats voor het gouden en rode blad. Aan de ene kant staat het groene blad nog volop in bloei. Het teelt nog wierig en springt nog willekeurig alle kanten op. Aan de andere kant zie je sommige groene bladeren langzaam aan in geel, goud of rood veranderen. De bladnerven zijn hier ook meer zichtbaar dan in het groene blad. Als een teken van de tijd. Als krassen op de ziel van het blad. Maar toch zijn ze zo sterk. En groot! De herfstbladeren zijn groter dan het groene blad! Groot geworden door de lente en de zomer! Zij hebben de afgelopen maanden genoeg warmte en licht  kunnen opnemen om nu rustig achter over te leunen en te gaan genieten van een mooie herfst. Het groene blad moet dat nog leren. Maar ook zij ontkomt er niet aan om straks te kunnen pronken met haar intens warme kleuren. Nu beseft ze dat nog niet. Ze is nog heel druk bezig met licht opvangen. En daarom baant zij zich in alle haast een weg naar door de rest van de bladeren. Richting het licht.. meer, meer, meer schreeuwt ze bijna! Alsof het licht ooit opraakt! En alsof ze eraan wilt ontkomen om net zo te worden als het in haar ogen "krakerige en oude blad!" Bang om op de grond te vallen. 

Maar er is geen ontkomen aan. Zelfs het meest groene blaadje verandert op den duur in rood, geel of goud. En hoe dichter bij die overgang, hoe meer het groene blad beseft dat het eigenlijk een cadeautje is om te veranderen. En ongemerkt verandert ze mee met de tijd. Heel langzaam aan verandert ze in het trots van de herfst!  
Het oude blad beschermt het jonge blad. En het leert het groene blad hoe het moet groeien. Alleen maar om te groeien. Om het jonge blad sterk te maken voor de overgang van het seizoen.  En als de herfst op zijn einde loopt, dan vallen de prachtige bladeren van de takken af. Zij zullen de jonge spruiten die nu nog onder de grond verstopt liggen beschermen tegen Koning Winter die in aantocht is. 

De begin van de overgang van zomer naar herfst straalt zoveel kracht en rust uit! Als een eenheid vormen alle kleuren een prachtig pallet! En zo verandert de wereld langzaam in een prachtig schilderij.... 
Die overgangen zie je ook terug in het leven.. Want ook dat kent seizoenen. En ook daar heeft elk seizoen zijn charme! Net zoals bij een zwangere vrouw. Die van een jong meisje in een paar seizoenen tijd naar het moederschap toe groeit. En die haar "jongere ik" straks alleen nog als een reflectie in water terugziet. Haar leven voor dat ze moeder werd. Maar dat is goed! En dat voelt ook goed! Want elk daaropvolgend seizoen is mooier. En heeft weer nieuwe mooier kleuren. En prachtige, nieuwe verrassingen.  Om plaats te maken voor een nieuw seizoen. Een heel mooi seizoen! 

Inmiddels ben ik zelf qua leeftijd in het begin van de herfst van mijn leven beland. Mijn bladeren zijn niet meer groen. Ze neigen naar rood en geel. Met hier en daar al zichtbare krassen op mijn ziel. Net als de nerven op de herfstbladeren. En eerlijk gezegd ben ik blij dat ik de lente en zomer achter de rug heb. Ik hoef niet meer alle kanten op te springen en groeien zoals het jonge blad in de herfst. Ik hoef mij niet meer te bewijzen aan de boom naast mij. Mijn blad is al aan het veranderen in rood en geel. Nog een heel seizoen mag ik groeien en nog feller rood en geel worden.. Mijn nerven mogen nog meer zichtbaar worden. En daar hoef ik mij niet voor te schamen of voor te verstoppen. Want juist die bladnerven en die kleuren zijn het die de herfst typeren en zo adembenemend mooi maken! Dat zijn de bladeren die de jonge spruiten beschermen tegen weer en wind. En dat zijn de bladeren die ruimte gaan maken voor het groene blad. Vooral aan het begin van de herfst. Als ze samen, het rode, gele en groene blad, zonder geluid te produceren, de mooiste muziek maken... 

Nee, de herfst is zo gek nog niet. 

Copyright © Willie Kers Photography - Blog
Design by Fearne