Waarom je foto onscherp lijkt terwijl dat niet zo is.
dinsdag 20 augustus 2024
In dit blog leg ik uit waarom foto’s vaak niet echt onscherp zijn, maar zo lijken doordat je te ver inzoomt tijdens het beoordelen en bewerken in bijvoorbeeld Lightroom.
Eigenlijk klopt de titel van dit blog dus maar half.
Want ik ga het niet echt over onscherpte hebben.
Of nou ja… een beetje. Maar waarschijnlijk anders dan je denkt.
Ik hoor namelijk heel vaak van fotografen:
“Mijn foto is niet scherp. Vooral de ogen niet.”
En dat snap ik. Ogen zijn belangrijk in een foto.
Alleen… als ik dan meekijk, zie ik meestal gewoon een scherpe foto.
Dus waar gaat het dan mis?
Hoe ver zoom jij in na het maken van je foto?
Dit is altijd de eerste vraag die ik stel:
Hoe ver zoom je in op je camera of in Lightroom?
Als het antwoord is: meer dan 100%, dan weet ik eigenlijk al genoeg.
- Je beoordeelt pixels.
- Je denkt dat de scherpte ernaast zit.
- Je gaat verscherpen waardoor huid hard wordt.
- Je corrigeert details die geen probleem waren.
Op dat moment beoordeel je namelijk geen foto meer.
Wat gebeurt er als je meer dan 100% inzoomt?
Zodra je boven de 100% gaat kijken, trek je de afbeelding letterlijk uit elkaar.
- Je ziet losse pixels en daardoor lijkt je foto ineens onscherp.
- Je denkt dat de huid zacht is.
- Je denkt ruis te zien.
Maar bekijk je dezelfde foto op normaal formaat — op een scherm, telefoon of print — dan is er niks aan de hand.
En toch ga je bewerken.
Je gaat ruis verwijderen die niemand ooit zou zien.
Tijdens de nabewerking in Lightroom maak je de foto zo juist minder mooi, terwijl je dacht hem te verbeteren.
Je kijkt niet meer naar de foto maar naar de details
Op 200% of 300% zie je geen beeld meer.
Je ziet structuur.
Geen moment.
Geen sfeer.
Geen licht.
Alleen huid en korreltjes.
Het is een beetje alsof je met je neus tegen een schilderij aan gaat staan en zegt dat de verf niet strak is.
En dat klopt.
Maar zo is het schilderij niet bedoeld om bekeken te worden.
En jou foto ook niet.
Waarom je foto onscherp lijkt na het bijsnijden
Hier zit vaak nog iets onder.
Soms is een foto niet onscherp — je stond gewoon te ver weg.
Dan ga je croppen om dichterbij te komen en daarna zoom je in om de scherpte te controleren.
En dan zie je… pixels.
Snijd gerust een klein stukje bij.
Zo’n 10 tot 15 procent kan meestal prima.
Maar ga je verder, dan lever je kwaliteit in én je verliest de mooie eigenschappen van je lens.
Het beeld wordt vlakker en harder en uiteindelijk lijkt je foto onscherp terwijl dat niet zo was.
De echte oplossing is heel simpel:
de volgende keer een stap dichterbij zetten.
Moraal van het verhaal:
Meestal is er dus helemaal niets mis met de scherpte.
We kijken er alleen te dichtbij naar.
Het verschil zit in hoe je kijkt
In mijn online cursus Dromerige Fine Art leer je niet alleen alles over instellingen, licht & nabewerking, maar vooral hoe je beoordeelt wat écht belangrijk is in een foto. Zodat je stopt met eindeloos focussen op scherpte en weer met plezier gaat fotograferen.
Via de link hieronder kun je rustig bekijken of het bij je past.
Let's create some magic! |
Geluk zit in de kleine dingen
zaterdag 27 januari 2024
 |
Soms kan ik echt overdonderd raken door wat ik online voorbij zie komen. Het lijkt wel of je tegenwoordig een groots- en meeslepend leven moet hebben. Een leven waarin je maar liefst “100K” per maand verdient en daarnaast mooie avonturen beleeft op één of andere besneeuwde berg in Noorwegen of Zweden. Als eerste vraag ik dan altijd af waar je überhaupt de tijd vandaan haalt om te reizen? Want als je die 100K wilt verdienen, dan zal je daar toch ook echt heel veel tijd aan moeten besteden. En dan voornamelijk achter je telefoon of computer! Volgens mij heeft een dag nog steeds maar 24 uur. Eigenlijk is het ook best wel tegenstrijdig. Heel veel geld verdienen om daarna je rust te gaan zoeken tussen de fjorden. Persoonlijk vind ik dat zonde van mijn tijd. Want echte rust vind ik thuis. Daarom heet het ook "thuis." Maar goed, wie ben ik?
Mijn hoofd draait van zichzelf al overuren en vaak een grote chaos. Dus om mij dan ook nog druk gaan maken om een zo (voor de buitenwereld) interessant mogelijk leven te hebben met nog meer geld dan kan ik er echt niet bij gebruiken. Wat is er trouwens mis met een klein, fijn en simpel leven. Een leven waarbij ik de liefsten van de wereld elke dag om mij heen heb. En mooie herinneringen aan de eettafel maak in plaats van aan een strand met wuivende palmbomen? Begrijp mij niet verkeerd hoor. Ik heb niets tegen vakantie en een mooi strand. Sterker nog. Op reis gaan kan enorm inspirerend werken. En er is niets zo mooi als nieuwe dingen ontdekken. Juist door andere culturen en omgevingen te leren kennen en je daarop aan te passen wordt je mijns inziens een beter mens. Het gaat mij vooral op de posts op Social Media waarin het "Ultieme geheim" wordt gepromoot waarin "ook jij vanuit uit je luie stoel heel veel geld kunt verdienen als je een product aanschaft waarin je maar 5 simpele stappen hoeft te volgen." Die posts gaan meestal vergezeld van iemand op een verlaten berg met een warme muts op. Daar is het ultieme geluk te vinden en kom je tot jezelf. Als je maar eerst dan 5 simpele stappengids koopt. En dat vind ik dan weer wat minder. Ik heb heel veel van onze wereld gezien. En daar ben ik heel dankbaar om dat dit kan. Maar als er een ding is wat ik wel heb geleerd dan is het dat het niet uitmaakt waar je heengaat, want je neemt zelf altijd mee.
Vanuit mijzelf heb ik veel behoefte aan rust en stilte om orde te scheppen in mijn chaotische hoofd. Ik heb geen behoefte aan een wild- en druk leven met een verplichting om mijzelf steeds vast te leggen voor Social Media. Of maar te blijven promoten hoe "interessant mijn business is" en dat "ook jij mijn droomleven kan leiden." Wat een onzin! Als ik eraan denk word ik al doodmoe! Een warm strand spreekt mij op zich wel aan maar de reis en alles wat erbij komt kijken naartoe? Jemig.. Daar haak ik al af. Haasten, drukte, stress, 24 uur per dag aan staan en een slaaf worden van mijn telefoon, mail, Social Media, whatsapp.. Nee, dankjewel. Als ik weg ben of een avondje uit en mijn telefoon überhaupt bij mij heb, dan vergeet ik alsnog foto's te posten van hoe leuk ik het heb. Want ik ben op zo'n moment veel te druk met het genieten van het moment. Vandaar dus dat je online over mij persoonlijk vrij weinig vindt. Het is namelijk voor een ander helemaal niet zo interessant wat ik allemaal uitspook. De meeste tijd doe ik precies hetzelfde als jij. Opstaan, werken, boodschappen doen, koken oftewel alle dingen die bij een doodnormaal en dagelijks leven horen. Met als uitzondering een vakantie, heerlijke wandeling of avondje uit. Net zoals jij waarschijnlijk doet. En daar is helemaal niks mis mee.
Toen ik jong was kon ik nog echt “verdwijnen”. Er was geen internet, mobiele telefoon, camera’s overal en ga zo maar door. Ik klink nu wel echt heel oud maar ik was echt op avontuur en niemand wist waar ik uithing. Dat was ook niet erg want ik kwam toch altijd wel terug. Het was niet anders dus daar maakte zich ook niemand druk over.
Door de jaren heen merk ik wel dat de druk om “bijzonder” te zijn, heel erg hoog is. En dat vind ik best wel heftig. Niet voor mij, want ik doe er toch niks mee. Maar hoe vervelend is het als je daar wel vatbaar voor bent? Want wat is bijzonder? Iedereen is toch bijzonder? Ongeacht wat je doet? Misschien heb je dan nog niet de juiste mensen om je heen verzameld als je vind dat je niet bijzonder genoeg bent? Altijd maar “aan” staan is voor niemand goed. En helemaal niet als je van jezelf uit al best gevoelig of creatief bent. Als je van jezelf uit weet dat je meer tijd nodig hebt om te herstellen van welke prikkel dan ook. Hoe groot of klein die prikkel ook is.
Mijn kinderen hebben helaas allemaal het overprikkelde gen van mij geërfd en daar baal ik soms best wel van anno 2024. Maar wijsheid komt met de jaren. En gelukkig heb ik door de jaren heen met vallen en opstaan geleerd om daar mee om te gaan. En als moeder hoop ik ook dat mijn kinderen daar wat aan hebben. Of liever gezegd, aan mijn gedrag. Want kinderen luisteren niet, ze leren alleen door het ze voor te doen zonder uitleg. Ongeacht hun leeftijd. Want ondertussen zijn ze allemaal volwassen.
Gezellig shoppen zit er bij ons niet in. Veel te druk. Dus wat dat betreft is het wel weer mooi dat je alles online kunt bestellen. Gewoon lukraak flink wat kilometers maken door de natuur, dat doe ik dan wel weer heel erg graag. Het klikt een beetje oudbollig maar weet je hoe fijn het is om de bossen in te gaan met de hond en maar te zien waar je uitkomt? Het zit ondertussen zo in mijn systeem dat ik er elke dag naar uitkijk. Genieten van de prachtige bossen en heide en vooral van de stilte. Dat heb ik echt nodig. En de telefoon blijft thuis. Wat op zich ook niet zo vreemd is want die ben ik toch altijd kwijt. Het mooie is dat door dit elke dag te doen, mijn kinderen zijn gaan zien dat wandelen eigenlijk best wel relaxed is. En vaak gaan ze ook mee. Tijdens deze wandelingen ontstaan er bijzondere en dierbare gesprekken. En dat maakt de toch al sterke band die we hebben, nog sterker. Door weer en wind, met regenjas, muts en als het echt heel koud is, warme chocomel mee in een thermoskan. En natuurlijk een beetje dom achter onze hond aanrennen.. Goh.. als je mij dit 20 jaar geleden had verteld dat ik hier zo van zou genieten, dan had ik je voor gek verklaard. Hoe simpel en eenvoudig kan het leven zijn! Geluk zit écht in de kleine dingen. Nogmaals, ik hoef geen groots en meeslepend leven. Want er is niks mis met een simpel, klein en fijn leven. En alleen al dat besef is mij zoveel meer waard dan het verdienen van 100K, de hele dag "aan" staan en alles te moeten delen online! En ik hoop dat ik dat als moeder mag meegeven aan mijn kinderen.
Nou, genoeg geschreven.. Ik doe mijn laarzen aan en ga weer op pad. Hossen door de bossen en kijken welke avonturen we vandaag weer gaan beleven.
Liefs, Willie
