Slider

Hoe je met alledaagse dingen bijzondere foto's maakt.

vrijdag 22 maart 2019

Sony Helios macro foto gemaakt van eenvoudige dingen door Willie Kers

De lente is vandaag goed van start gegaan. En dat is te zien! Overal komen de bloemetjes en bloesem uit hun winterslaap, kinderen spelen weer meer buiten, de vogels fluiten je toe.. Heerlijk.. Eindelijk zonder-jas-naar-buiten weer. En als het zo'n mooie dag is als vandaag, begint mijn fotografenhart extra te kriebelen. Dan wil ik al die mooie kleine Lentedetails gaan vastleggen. 

Nu was ik vandaag de hele dag druk omdat ik rondgelopen heb in een prachtig museum. Dus bij thuiskomst moest er nog het een en ander gedaan worden. Tja, de was doet zich namelijk niet vanzelf. En het eten staat ook niet vanzelf op tafel voor 5 hongerige monden. Dus er weer even op uit gaan met mijn camera zat er niet in. Maar gelukkig ben ik niet voor 1 gat te vangen ;)

Ik heb een prachtige bos bloemen in mijn huis staan. Een echt lenteboeket. En de zon scheen daar zo mooi doorheen.. Vooral hoe de zakkende zon op het kleine Margrietje viel was adembenemend. En dat moet dan vastgelegd worden. Het resultaat zie je aan het begin van deze post. 
Maar hoe fotografeer je zoiets mooi in al zijn pracht als je geen macrolens hebt? 
Nou, met hele simpele dingen.. Want je hoeft echt niet de duurste spullen en lenzen in huis te halen om je eigen "kunstwerkje" te maken. 

Om jullie te inspireren en te laten zien dat je maar heel weinig nodig hebt, ga ik laten zien wat ik heb gebruikt en hoe ik dit gedaan heb. 

Benodigheden:

  • Een kruk of een tafeltje.
  • Een lange telefoonklem (Action) 
  • Een stukje loodgieterspijp (Gamma)
  • Plastic zakje
  • Gekleurd prima (speelgoedwinkel)
  • Wat bloemetjes voor in de klem
  • Kleurrijke achtergrond (in dit geval de vaas met lentebloemen)
  • Een flinke lading zonlicht

Apparatuur:

  • Camera
  • Helios lens (Marktplaats)
  • Setje Close-up filters van Hoya of Caruba  (Cameranu)

Hoe ga je te werk?
  • Zet het krukje voor de vaas met bloemen.
  • Klem de telefoonklem vast aan de kruk
  • Klem een bloemetje vast in de klem aan de bovenkant
  • Schroef de Close-up filters op je Helios. Je kunt ze op elkaar schroeven. Hoe meer je er op elkaar schroeft, hoe meer "macro" je kunt fotograferen.
  • Houd de loodgieterspijp voor je lens zodat je door je zoeker hier doorheen kunt kijken en de bloem ziet. Beweeg heen en weer met je camera tot het licht dwars door het pijpje heen valt. 
  • gebruik evt. samen of afzonderlijk ook het prisma om meer effecten te krijgen. 
  • Tape evt. het broodzakje aan de onderkant van de lens zodat je een waas krijgt. Postbode elastiek werkt ook.
  • En Voila... Je hebt je eigen kunstwerk gemaakt van hele simpele en vooral goedkope materialen in je woonkamer :)

Heb je een macrolens, dan kun je die ook gebruiken ipv de close-up filters. Ik gebruik een marcolens maar weinig dus de filters zijn voor mij een goede en goedkope oplossing. Dit setje van 4 voorzetlenzen is maar 60 euro. Let er wel op dat als je dit aanschaft, je wel de juiste filtermaat haalt. Anders past het niet op je lens. 

Hieronder zie je nog een foto die ik gemaakt heb van de hele setting. 

pullback macro fotografie door Willie kers

En zeg nu zelf.. dat stelt toch niks voor?

Lang leve de lente! :)





Hoe kun je stress omzetten in creativiteit.

woensdag 20 februari 2019

Canon 5D mark III sigma fine art portrait of a young woman in a vnitage dress dancing in the golden hour with her soul on fire by Willie Kers.jpg
Hoe vaak laat jij je door de drukte van de dag weerhouden om te doen waar je echt blij van wordt? Iets wat helemaal van jou is? Iets wat jou maakt tot wie jij bent? Hoe jammer is dat? 
Stel je eens voor dat je nu met jezelf afspreekt om elke dag 1 ding te gaan doen waar je echt rustig in je hoofd van wordt. Omdat dit is waar je hart ligt.

Een dag heeft 24 uren, 1440 minuten en 86.400 seconden. Als je nu eens begint om daar elke dag, als is het maar 30 minuten, te besteden aan iets wat je passie is. Dan houd je nog steeds 23 1/2 uur over. Iets doen waar je gelukkig van wordt heb je net zo hard nodig als een goede nachtrust. Je mag jezelf best belonen voor al het verzorgen en je goede zorgen voor een ander. Voor het hard werken en de was opvouwen. De boodschappen doen en de saaie vergaderingen bijwonen. Als je dit 30 dagen volhoudt, dan weet je niet anders. Dan is het spiergeheugen geworden en wil je straks niet anders meer. En je lichaam en geest zullen je er enorm dankbaar voor zijn. 

Canon color childhood portrait of a little girl having fun with a lot of bubbles in sunset by Willie Kers

Wij zijn niet gemaakt om constant hoog in de stress te zitten. Stress heeft een functie. Stress moet je alert maken. Om daarna, als het gevaar geweken is, weer af te nemen. Maar als je door alle “verplichtingen” die de rest van de wereld en vooral die jij jezelf oplegt, continue hoog in je stress zit, dan krijg je allemaal vage en nare klachten. Uiteindelijk kunnen die tot iets veel ergers leiden. Je lichaam en hoofd zullen je signalen gaan afgeven. En als je die negeert, dan stopt vroeg of laat één van de twee ermee…. Ook bij stress gaat ying en yang op. Het een kan niet zonder het ander. Als je teveel van het ene hebt wordt het andere ondermijnt. Dan is de balans weg. En als iets uit balans is valt het vroeg of laat om. Uiteindelijk win je er niets meer. Want stress gaat je op den duur meer tijd kosten.. Helaas in de negatieve zin van het woord.

Ik ben er zeker van dat als je wat liever voor jezelf wordt dit doorwerkt in alles wat je doet.. Loop eens wat langzamer.. als je überhaupt loopt. Of doe je alles met de auto om tijd te besparen? Om twee minuten extra tijd te winnen? Heb je door omstandigheden moeite met lopen? Ga dan eens lekker in het zonnetje zitten, weliswaar met een dikke jas aan maar geniet desondanks van de warme zonnestralen op je gezicht. Kijk eens wat vaker naar de wereld om je heen. Heb je al gezien hoe mooi de krokussen in bloei staan? Geef jezelf de tijd om de wereld en vooral al het moois in je op te nemen. Of maak gewoon een korte wandeling door je eigen straat met je camera. En kijk dan eens goed.. En leg dat vast. Je zal zien dat je eigen en alledaagse omgeving ineens zoveel moois te bieden heeft… Geef het even de tijd en je zal zien dat er een frisse wind door je hoofd gaat waaien. Je krijgt nieuwe ideeën en wordt creatiever. Elke dag een beetje meer. En hierdoor worden problemen worden misschien wel ineens uitdagingen! En wat bieden uitdagingen? Juist! Mogelijkheden…
Heb je verdriet, dan kan ik je niet beloven dat het minder wordt. Maar wel meer draaglijker! En je leert om ermee om te gaan. Want om verdriet te verwerken moet je het voelen. En niet wegstoppen met allerlei andere bezigheden om er maar niet hoeven voelen. Dat veroorzaakt weer stress en zo is de cirkel weer rond. 
Het klinkt misschien heel simpel. Maar ik weet uit ervaring dat het echt werkt. Keihard met je hoofd tegen een dikke muur aanlopen werkt altijd beter dan deze te ontwijken. Dan wordt de muur alleen maar hoger en dikker! En op den duur kom je er nooit meer doorheen. Door die muur van stress en verdriet moet je helaas altijd zelf heen. Ook al staat er iemand naast je om je te steunen. Uiteindelijk ben jij degene die de hamer vasthoudt en door de muur moet breken. Er is niemand anders die dit voor jou kan doen. Maar doe je het niet.. dan zal je nooit weten wat voor moois er achter die muur ligt. Buiten dat, als je een creatief mens bent onthoud dan ook vooral deze quote: 

"What is bad for your heart is good for your art!"

Ga tijdens de zonsondergang het licht achterna. Leg dat vast op beeld. En vergeet vooral niet te genieten van de mooie kleuren, het zachte licht en de vogels die hun avondlied zingen. Dan eet je maar een half uurtje later. Of nog beter.. haal je een keer extra patat.. Je kinderen zullen je er dankbaar voor zijn. Op meerdere manieren. Want kinderen leren niet door te luisteren maar door te kijken wat hun wordt voorgedaan. Als jij wilt dat ze opgroeien tot tevreden volwassenen die weten hoe ze moeten genieten en dat ze het recht hebben om gelukkig te zijn en sowieso te zijn wie ze zijn, dan zal jij ze moeten laten zien hoe dat moet!

Dus begin vandaag met een half uurtje -of liever meer- van je tijd uit te besteden aan jezelf.. Koester die tijd en geniet ervan met alles wat in je is. 


"BE FEARLESS IN THE PURSUIT OF WHAT SETS YOUR SOUL ON FIRE!"

Dreamy canon image of a woman dressed up like a fairy in a red dress playing with magic fire flies in the desert during sunset by Willie Kers.

Wat zeggen jouw foto's over jou?

donderdag 14 februari 2019

Canon 5d mark III kinder fine art portret van een klein meisje in een witte prinsessenjurk op het strand van de Grote Knip in Curacao door Willie Kers
Vaak plan ik tijd in om helemaal niets te doen. Waarom? Omdat ik dan echt de tijd heb om even in mijn hoofd terug te kruipen en alle prikkels kan verwerken van de afgelopen dagen. Tegenwoordig doe ik dat steeds vaker. Niet alleen omdat ik ondertussen wat ouder ben. Ik merk dat ik mede hierdoor en door een soms druk gezinsleven mijzelf van tijd tot tijd niet meer kan horen denken. Maar ook omdat het leven daadwerkelijk drukker is geworden. Want hoe mooi het medium internet ook is, we hebben hierdoor wel een extra bezigheid erbij gekregen. Namelijk online zijn! Tegenwoordig werken we 's-avonds nog van huis uit even door. Nog snel even de email beantwoorden of die foto op Facebook of Instagram posten. En dat neemt soms meer tijd in beslag dan je zou denken of willen. En laten we nu nét die tijd niet extra bij de komst van het internet erbij hebben gekregen. Er gaan nog steeds maar 24 uren in een dag. Geen enkele seconde meer! We hebben nu veel meer informatie tot onze beschikking dan 30 jaar geleden. Helaas alleen niet meer tijd erbij om deze extra's en overlaad aan informatie allemaal te verwerken. En dat hebben we wel nodig.. Ik tenminste wel. Vooral omdat ik toch al snel overprikkeld raak van alles wat ik hoor, voel, zie en in mijn hoofd en onbewust ook in mijn lichaam opsla gedurende de dag. Mijn lichaam geeft dan door middel van pijn in mijn onderrug of stramme spieren een signaal af dat het genoeg is geweest. Daarnaast zit mijn werkgeheugen ook redelijk snel vol en mijn hoofd en lichaam moeten dan echt even "rebooten" om weer wat geheugen vrij te maken. En ik doe altijd enorm mijn best om naar mijn hoofd en lichaam te luisteren. Want daar heb ik er maar 1 van!
Vandaag was het weer een mooie dag om helemaal niks te doen! Een mooie wijsheid die ik van Winnie The Poeh heb geleerd. ;)
En dus tijd om terug te gaan in mijn hoofd. En om het vervolgens op te schrijven.. want als ik het uit mijn hoofd schrijf kan ik het ook beter overzien (vandaar weer dit veel te lange blog!) Maar het is vooral om mij af te vragen waarom ik iets doe? Of juist niet!
Canon 5D mark III fine art portret foto van een meisje op curacao dat de duiven in Pietermaai voert door Willie Kers
Waarom fotografeer ik eigenlijk? En waarom graag kinderen? En waarom het liefst maar 1 kind tegelijk? Tja, nu kan ik het "standaard" antwoord gaan geven dat kinderen puur en onbevangen zijn. Of omdat ik graag lekker "spontane" foto's wil maken. Maar wil niet elke fotograaf dat? Mensen op de foto zetten zoals ze zijn? Spontaan? Ik ben in elk geval nog nooit een fotograaf tegen gekomen die graag de mensen "onspontaan" op een foto wil zetten. Want wat is spontaan? Spontaan is in mijn ogen niet alleen een lach.. Want niemand lacht de hele dag! Vaker kijken we serieus. Nee, in mijn ogen is het een open gezicht en een onbegrensde nieuwsgierigheid naar het leven. De soms dromerige blik alsof er niemand meer in de buurt is. Een moment waarop je helemaal jezelf kunt zijn. De "kom maar op" blik! Die stille teruggetrokken blik van verwondering of intense passie als kinderen de wereld ontdekken zoals zij die zien. Of ergens in hun hoofd nieuwe gedachten krijgen die ze nog nooit gehad hebben. En het nieuwsgierige gevoel naar nog meer willen weten. Honger naar nog meer kennis, nog meer uitdaging of simpel weg.. De honger om alles uit hun tijd te halen die ze hebben gekregen. Zonder dat ze daarbij stilstaan! 
Canon 5d mark III portrait of two gorgeous asian girls holding a puppy in an enchanted autumn forest by Willie kers
Bij een kind bijvoorbeeld kan dit het gevoel zijn als ze voor het eerst het zand onder hun voetjes voelen wegsijpelen op het strand door het terugtrekkende water van de zee. Dat is voor hen helemaal nieuw! En dat is exact hetzelfde gevoel als toen Einstein ontdekte dat hij de relativiteitstheorie had uitgevonden! Want dat was ook voor hem nieuw! De kunst is om het gevoel wat je had toen je voor het eerst voelde hoe grasprietjes kriebelde in je gezicht, te onthouden. En dat ook vooral toe te staan bij een kind! Het zijn- of haar eigen wonderlijke wereld laten ontdekken. Helemaal geabsorbeerd door het gevoel van verwondering! De mensen om hen heen bestaan dan even niet meer. Want dit is nieuw! En dit gevoel is zo bijzonder! Vooral dat allereerste moment! Het moment dat je voor de allereerste keer de sneeuw op je tong voelt smelten. Of je voelt hoe makkelijk vers brood met een laagje boter erop tussen je vingers door glijdt. Wij zijn geneigd om te zeggen; "niet doen! Dat is vies!" Maar wie bepaalt dat? Kinderen vinden het niet vies! En snappen niet waarom dat vies is. Het is namelijk nieuw! En wat is er nu mooier dan toegeven aan je nieuwsgierigheid? Want daar word je uiteindelijk toch alleen maar wijzer van? Zelfs als je volwassen bent.
Maar wat heeft dat met mij te maken? Elke foto vertelt namelijk iets over mij!
Canon 5D mark III fine art child portrait of a little girl in a pink dress standing with her feet in the caribbean ocean near curacao by Willie Kers
Ik ben dat kind! Van jongs af aan ben ik al zo nieuwsgierig als de nacht. Mijn ouders heb ik soms tot waanzin gedreven met het niet zomaar een "omdat ik het zeg", voor lief te nemen. Ik wilde altijd het naatje van de kous weten. En nog steeds.. Nieuwsgierigheid zorgt ervoor dat je leerbaar blijft! Om het maar even voor mijzelf goed te praten dat ik mijn ouders, grote broers en zus, mijn leraren, mijn werkgevers en noem maar op zo getergd heb met al mijn vragen. ;)
Ik ben het kind dat urenlang kon verdwalen in de natuur. De mooiste kleuren zag. Of uren kon tekenen luisterend naar de allermooiste liedjes op mijn "Walkman". In de bibliotheek tussen de boeken zat en vooral veel te lezen over ons heelal en de natuur. En daarbij weg te dromen. Vol verbazing kon ik kijken naar de mooiste schilderijen van de oude meesters en dromen dat ik in het schilderij kon stappen. Ik was de tiener die vergat dat er mensen in de zaal waren tijdens een concert en helemaal opging in de muziek. De tiener die zomaar de trein nam naar de zee om de zon in de zee te zien zakken. En vooral gepassioneerd was door de fel oranje kleur van de zakkende zon! En daardoor vooral vaak vergat dat ik om een bepaalde tijd thuis moest zijn. Och jee, mijn ouders moeten soms echt wel in de stress hebben gezeten vroeger.. En dat in het tijdperk waar nog geen mobiele telefoon bestond!
Canon 5D mark III Color image of a little boy pirate standing in a bath tub with toy animals and binoculairs in the desert during sunset by Willie Kers copy
Als iemand mij vroeg wat ik later wilde worden, dan was steevast het antwoord: "Peter Pan!" Hij had zijn eigen "Neverland". Het mooiste land ergens op een wolk waar elfjes rondvliegen en je vooral zelf kunt vliegen. En waar de hele dag de zon schijnt. En waar je de hele dag kunt doen wat je wilt.. Een plek waar je vooral niet volwassen hoefde te worden. Want volwassen zijn was niet leuk. Dan "moest" je ineens van alles.. En dat wilde ik niet! En nog steeds niet!
Ik kon helemaal in mijn eigen wereld wegkruipen. Dromen, kijken, observeren en vooral mijn nieuwsgierigheid voeden. Mijn eigen wereld ontdekken en vorm te geven. Want je eigen wereld wordt zoals jij hem ontdekt!
Canon 5d mark III fine art portrait of a little girl kissing a giraf by Willie Kers
Terwijl ik vandaag aan het niksen ben en mijn portfolio doorloop, zie ik ineens in al de kinderen die ik gefotografeerd heb mijzelf staan! Het lijkt wel alsof ik in een spiegel van het verleden kijk. Ik fotografeer mijzelf! Mijn leven, mijn nieuwsgierigheid, mijn eigen "Neverland", mijn eigen liedjes, boeken, kleuren, licht, schilderijen... Alles waar ik als kind al verknocht aan was! Maar is zie ook de krassen op mijn ziel die ik door de jaren heen heb opgelopen. En bij elke kras zie ik een nog groter verlangen naar "Neverland" terug. Ik observeer mijzelf in de foto. Ik zie in het kind op de foto een eenling. Bijna eenzaam.. maar dan op een goede manier. Want als ik alleen was, dan kon ik pas de grootste avonturen beleven en ontdekken wat ik wilde. Zonder afleiding van iets of iemand. En vooral kon ik dan mijn avonturen beleven in het tempo zoals ik het wilde! En dat wil- en doe ik nog steeds! Alleen en ongestoord mijn eigen wereld ontdekken, mijn nieuwsgierigheid te voeden.. maar nu vanachter de camera..
Canon fine art fall portrait of two little girls doing the laundry in an autumn forest just like in the old days by Willie Kers
Als ik ga fotograferen gebruik ik de langste lens die ik heb. De 85mm of nog liever, de 200mm. Om vooral het kind de ruimte te geven om zijn- of haar wereld te ontdekken. Ongestoord en ik ver buiten beeld en ook verloren in mijn eigen wereld. Als daarna de zoeker voor mijn oog gaat zie ik alleen het prachtigste licht en de mooiste kleuren. Mijn lens is verandert in mijn kaleidoscoop. Iets waar ik vroeger ook verknocht aan was. Ik zie ineens de kleuren van mijn favoriete schilders door mijn zoeker. En de natuur is verandert in een schilderij geschilderd met zachte en liefdevolle penseelstreken. Ik hoor geen auto's meer die voorbij razen, geen gepraat van mensen om mij heen.. Het is dan eindelijk rustig in mijn hoofd en de tijd heb ik even stil gezet. Ik ben alleen en alles is dan Zen. 
En in het kind wat voor mijn camera staat ontdek ik een stukje van mijzelf.. En leer ik weer wat bij over mijzelf... Vooral om nieuwsgierig te blijven. Want van kinderen leer ik het allermeest!
Hoe mooi is het om tot de conclusie te komen dat de quote "Elke foto die je maakt vertelt iets over jezelf", ook écht waar is! En dat mede hierdoor fotograferen voor mij haast een kunstzinnige vorm van therapie is. Ik denk dat dit sowieso voor elke uiting van kunst geldt. Maar vooral fotograferen geeft mij heel veel inzicht in mijzelf. In de constant nieuwsgierige zoektocht naar mijzelf. Vooral nu ik ouder word en steeds vaker terugdenk aan mijn jeugd sta ik hierbij meer stil. Waarom reageer ik zoals ik reageer? En waarom ik doe zoals ik doe? En waarom ben ik zoals ik ben? Want blijft het niet ieders grootste uitdaging om zichzelf te leren kennen? En jezelf hierdoor steeds te blijven uitdagen en te verrassen? En uiteindelijk jezelf hierdoor blijven te verbeteren en misschien wel vernieuwen? Met elke foto die je maakt een beetje meer. :)
Maar wat vertellen jouw foto's over jou? Ben je daar niet nieuwsgierig naar? Ik wel! :) Neem vooral eens een keer de tijd om even helemaal niks te doen. Niks doen is zo belangrijk in onze haastige 24/7 maatschappij. Ga een keer op reis in je hoofd. Al is het midden op de dag! Gewoon, omdat het kan! Ga eens kijken naar je foto's en laat je gedachten stromen. Wie ben jij? Waarom maak je foto's? En waarom zijn het juist die onderwerpen die je kiest? En waarom gebruik je een korte of juist een lange lens? Wat vertelt elke foto die jij maakt over jou? Ik kan je beloven dat je van de inzichten die je hierbij opdoet weer heel veel wijzer wordt. Dat zorgt ervoor dat je nog meer je hart gaat volgen en jezelf opnieuw blijft uitvinden en verbazen over de mogelijkheden die je in je hebt. Dan gaat er een hele nieuwe wereld voor je open. De wereld zoals jij hem ziet. Jouw wondere wereld die je helemaal zelf mag invullen met je eigen wensen en dromen. Om daarna jouw dromen nog mooier in te kleuren met je camera, de foto's af te drukken zodat jouw wondere wereld echt tot leven komt! <3
"BLESSED ARE THE CURIOUS FOR THEY SHALL HAVE ADVENTURES!"
Canon 5D mark III golden hour fine art portrait of a mesmerized little girl in a pink dress watching a beautiful sunset at Pietermaai Beach Curacao by Willie Kers



Copyright © Willie Kers Photography - Blog
Design by Fearne