Slider

De overgang van de seizoenen

woensdag 2 oktober 2019

herfst foto van een zwangere vrouw aan de waterkant in het bos door fotograaf willie kers uit apeldoorn

Elk seizoen heeft zijn charme. Maar wat ik het mooist aan de seizoenen vind is het begin ervan. En in het bijzonder de overvang van winter naar lente en van zomer naar herfst!
Hoe ouder ik word, hoe meer bijzonder ik deze laatste overgang vind. Misschien heeft dat te maken met het feit dat ik zelf ouder word en mijzelf meer ga herkennen in de herfst dan in de lente. 

Begin oktober maken de groene bladeren langzaam plaats voor het gouden en rode blad. Aan de ene kant staat het groene blad nog volop in bloei. Het teelt nog wierig en springt nog willekeurig alle kanten op. Aan de andere kant zie je sommige groene bladeren langzaam aan in geel, goud of rood veranderen. De bladnerven zijn hier ook meer zichtbaar dan in het groene blad. Als een teken van de tijd. Als krassen op de ziel van het blad. Maar toch zijn ze zo sterk. En groot! De herfstbladeren zijn groter dan het groene blad! Groot geworden door de lente en de zomer! Zij hebben de afgelopen maanden genoeg warmte en licht  kunnen opnemen om nu rustig achter over te leunen en te gaan genieten van een mooie herfst. Het groene blad moet dat nog leren. Maar ook zij ontkomt er niet aan om straks te kunnen pronken met haar intens warme kleuren. Nu beseft ze dat nog niet. Ze is nog heel druk bezig met licht opvangen. En daarom baant zij zich in alle haast een weg naar door de rest van de bladeren. Richting het licht.. meer, meer, meer schreeuwt ze bijna! Alsof het licht ooit opraakt! En alsof ze eraan wilt ontkomen om net zo te worden als het in haar ogen "krakerige en oude blad!" Bang om op de grond te vallen. 

Maar er is geen ontkomen aan. Zelfs het meest groene blaadje verandert op den duur in rood, geel of goud. En hoe dichter bij die overgang, hoe meer het groene blad beseft dat het eigenlijk een cadeautje is om te veranderen. En ongemerkt verandert ze mee met de tijd. Heel langzaam aan verandert ze in het trots van de herfst!  
Het oude blad beschermt het jonge blad. En het leert het groene blad hoe het moet groeien. Alleen maar om te groeien. Om het jonge blad sterk te maken voor de overgang van het seizoen.  En als de herfst op zijn einde loopt, dan vallen de prachtige bladeren van de takken af. Zij zullen de jonge spruiten die nu nog onder de grond verstopt liggen beschermen tegen Koning Winter die in aantocht is. 

De begin van de overgang van zomer naar herfst straalt zoveel kracht en rust uit! Als een eenheid vormen alle kleuren een prachtig pallet! En zo verandert de wereld langzaam in een prachtig schilderij.... 
Die overgangen zie je ook terug in het leven.. Want ook dat kent seizoenen. En ook daar heeft elk seizoen zijn charme! Net zoals bij een zwangere vrouw. Die van een jong meisje in een paar seizoenen tijd naar het moederschap toe groeit. En die haar "jongere ik" straks alleen nog als een reflectie in water terugziet. Haar leven voor dat ze moeder werd. Maar dat is goed! En dat voelt ook goed! Want elk daaropvolgend seizoen is mooier. En heeft weer nieuwe mooier kleuren. En prachtige, nieuwe verrassingen.  Om plaats te maken voor een nieuw seizoen. Een heel mooi seizoen! 

Inmiddels ben ik zelf qua leeftijd in het begin van de herfst van mijn leven beland. Mijn bladeren zijn niet meer groen. Ze neigen naar rood en geel. Met hier en daar al zichtbare krassen op mijn ziel. Net als de nerven op de herfstbladeren. En eerlijk gezegd ben ik blij dat ik de lente en zomer achter de rug heb. Ik hoef niet meer alle kanten op te springen en groeien zoals het jonge blad in de herfst. Ik hoef mij niet meer te bewijzen aan de boom naast mij. Mijn blad is al aan het veranderen in rood en geel. Nog een heel seizoen mag ik groeien en nog feller rood en geel worden.. Mijn nerven mogen nog meer zichtbaar worden. En daar hoef ik mij niet voor te schamen of voor te verstoppen. Want juist die bladnerven en die kleuren zijn het die de herfst typeren en zo adembenemend mooi maken! Dat zijn de bladeren die de jonge spruiten beschermen tegen weer en wind. En dat zijn de bladeren die ruimte gaan maken voor het groene blad. Vooral aan het begin van de herfst. Als ze samen, het rode, gele en groene blad, zonder geluid te produceren, de mooiste muziek maken... 

Nee, de herfst is zo gek nog niet. 

Waarom creatieve dips zo belangrijk zijn!

vrijdag 27 september 2019


Fine art portret van een meisje in een roze bruidsjurk met haar cavia in de stijl van Rembrandt van Rhijn door fotograaf Willie Kers uit Apeldoorn
Een paar keer per jaar heb ik creatieve dips. En de ene is soms heftiger dan de andere. Maar ik koester die dips. Want ik weet dat ze overgaan en ik ze nodig heb om te groeien. Niet alleen fotografisch maar ook in het nemen van beslissingen. Soms kan ik namelijk nogal een twijfelkont zijn.. Doe ik het wel of doe ik het niet.. Want wat als..? Dan dit.?. Of stel je voor dat blablabla..? En vervolgens blijf ik dan in iets hangen waar ik eigenlijk niet in- of aan vast wil zitten.
Sinds februari 2018 heb ik een heuse fotostudio! Echt een geweldige studio met prachtig licht, rust en ruimte, veel parkeerplekken voor de auto's van de cursisten. En dat midden in de stad. Voor een fotograaf is dit perfecte plek om les te geven en te fotograferen.. Ik had ook wilde plannen op het moment dat ik de sleutel kreeg.. Zo zou ik er heel veel workshops gaan geven. Vaste dagen gaan werken. En nog beter.. Heel veel fotograferen. Want eindelijk had ik echt een eigen plek waar ik mijn spullen kon laten staan. En enorm veel ruimte met overal mooi licht en prachtige lijnen! En iet te vergeten.. Een vaatwasser.. Ook niet onbelangrijk na een lesdag. Het was- of is een fotografenwalhalla!
Ik kan je vertellen dat het bij wilde plannen is gebleven. Want ik heb er inderdaad lessen en workshops gegeven. Maar daarnaast ben ik er niet of nauwelijks geweest! Simpelweg om het feit dat de omgeving van een studio mij niet inspireert! Hoe mooi de locatie en het gebouw ook is! Ik kan er weinig mee. 
Ik ging er al een tijdje met tegenzin naar toe. En waarom? Ik vond het haast ondankbaar van mijzelf maar ik miste het gebouwtje vlak bij mijn huis waar ik eerst les gaf. Ik miste het gevoel dat ik had als mijn jongste onverwachts kwam binnen huppelen tijdens een les. Zomaar.. om een kus en een knuffel te halen. Ik miste het bos op steenworp afstand waar we tijdens een les altijd gingen fotograferen met de groep. Ik miste ook het gevoel van gewoon relaxed in mijn pyjama in onze huiskamer de boel uitstallen. En om dan lekker gaan fotograferen. Of foto-ideetjes uit te proberen in mijn veel te krappe tuinhuisje. Bovendien was, zoals ik altijd al gezegd heb, mijn studio buiten als ik door de ramen keek. En ik betrapte mij er op dat ik dat eigenlijk niet meer zo vaak deed uit schuldgevoel naar mijzelf.. Want per slot van rekening had ik toch een studio.. En nu moest ik met de "grote mensen" meedoen.. En "grote mensen" schuiven niet met de meubels en kasten in hun woonkamer om het licht te sturen voor een foto. En "grote mensen" plakken geen vuilniszakken voor de ramen om het licht te blokkeren. Of laten hun honden dwars door een achtergronddoek heen rennen! "Grote mensen" hebben een studio! Ik snap nog steeds niet waar ik dat idee ooit vandaan gehaald heb. Ongetwijfeld van teveel op Social Media kijken. Maar langzamerhand verzandde ook het gevoel van "hoe het hoort". En steeds vaker stond ik weer in mijn vertrouwde pyjama te schuiven met de meubels en te fotograferen in mijn woonkamer en het nabijgelegen bos. 
Terug naar waar ik dit blog mee begon. Het nut van een creatieve dip! Die dips heb ik dus enorm vaak gehad. Maar vooral door de toestanden met mijn hart was de laatste dip veel heftiger dan anders. Zo erg zelfs dat ik dacht dat ik nooit meer een camera zou aanraken! Gelukkig was niets minder waar. Want de creativiteit begon na een hele lange tijd weer beetje bij beetje te stromen. Maar dit kwam pas op gang na dat ik in de donkerste duisternis van mijn diepste dip (sorry, dit vond ik zo'n mooie zin dat ik hem even wilde opschrijven ;) ) tot de conclusie kwam dat ik gewoon terug moest naar start! Terug naar waar ik begon. Want dat voelde goed! En daar kreeg ik de meeste energie van! Gewoon klein, zonder studio maar wel met een prachtige grote wereld om in te fotograferen. En van tijd tot tijd in mijn pyjama onze huiskamer weer om te bouwen als studio. Midden in de drukte van mijn gezin en de wilde honden.. Want dat is waar ik hoor.. Dat is waar mijn hart is. En waar mijn hart is, daar is mijn creativiteit ook te vinden! 
Toen ik mij dat besefte heb ik direct de studio opgezegd! Jemig, wat voelde dat als een opluchting! Ik snap ook niet waarom ik er zo'n drama in mijn hoofd van heb gemaakt. Want ik heb altijd al de keuze gehad om te doen wat ik wil. Zolang ik maar heel goed naar mijzelf luister. En mij niet laat afleiden door dingen waarvan ik denk dat ze horen. Ik ga weer terug naar mijn vertrouwde zaaltje waar ik altijd les gaf. Vlakbij mijn huis. Lekker dicht bij mijn favoriete bos. En dan kan kunnen mijn kids weer te pas en te onpas langskomen met een broodje of voor een kus en een knuffel. En.. ik kan weer veel fotografische pyjamasessies doen in de huiskamer ;) 
Vandaag was de laatste les in de studio. De laatste keer dat ik de mogelijkheid had om te fotograferen in mijn fantastische studio.. Want dat is het ├ęcht! Alleen niet voor mij... Ik moet drukte en chaos van vooral degenen van wie ik houd om mij heen hebben om inspiratie te krijgen.. 
Dus in plaats van mijn laatste kans waar te nemen mag je drie keer raden waar ik deze foto van Gwynn met een van onze cavia's heb gemaakt. Juist.. in mijn huiskamer..


Hoe je met alledaagse dingen bijzondere foto's maakt.

vrijdag 22 maart 2019

Sony Helios macro foto gemaakt van eenvoudige dingen door Willie Kers

De lente is vandaag goed van start gegaan. En dat is te zien! Overal komen de bloemetjes en bloesem uit hun winterslaap, kinderen spelen weer meer buiten, de vogels fluiten je toe.. Heerlijk.. Eindelijk zonder-jas-naar-buiten weer. En als het zo'n mooie dag is als vandaag, begint mijn fotografenhart extra te kriebelen. Dan wil ik al die mooie kleine Lentedetails gaan vastleggen. 

Nu was ik vandaag de hele dag druk omdat ik rondgelopen heb in een prachtig museum. Dus bij thuiskomst moest er nog het een en ander gedaan worden. Tja, de was doet zich namelijk niet vanzelf. En het eten staat ook niet vanzelf op tafel voor 5 hongerige monden. Dus er weer even op uit gaan met mijn camera zat er niet in. Maar gelukkig ben ik niet voor 1 gat te vangen ;)

Ik heb een prachtige bos bloemen in mijn huis staan. Een echt lenteboeket. En de zon scheen daar zo mooi doorheen.. Vooral hoe de zakkende zon op het kleine Margrietje viel was adembenemend. En dat moet dan vastgelegd worden. Het resultaat zie je aan het begin van deze post. 
Maar hoe fotografeer je zoiets mooi in al zijn pracht als je geen macrolens hebt? 
Nou, met hele simpele dingen.. Want je hoeft echt niet de duurste spullen en lenzen in huis te halen om je eigen "kunstwerkje" te maken. 

Om jullie te inspireren en te laten zien dat je maar heel weinig nodig hebt, ga ik laten zien wat ik heb gebruikt en hoe ik dit gedaan heb. 

Benodigheden:

  • Een kruk of een tafeltje.
  • Een lange telefoonklem (Action) 
  • Een stukje loodgieterspijp (Gamma)
  • Plastic zakje
  • Gekleurd prima (speelgoedwinkel)
  • Wat bloemetjes voor in de klem
  • Kleurrijke achtergrond (in dit geval de vaas met lentebloemen)
  • Een flinke lading zonlicht

Apparatuur:

  • Camera
  • Helios lens (Marktplaats)
  • Setje Close-up filters van Hoya of Caruba  (Cameranu)

Hoe ga je te werk?
  • Zet het krukje voor de vaas met bloemen.
  • Klem de telefoonklem vast aan de kruk
  • Klem een bloemetje vast in de klem aan de bovenkant
  • Schroef de Close-up filters op je Helios. Je kunt ze op elkaar schroeven. Hoe meer je er op elkaar schroeft, hoe meer "macro" je kunt fotograferen.
  • Houd de loodgieterspijp voor je lens zodat je door je zoeker hier doorheen kunt kijken en de bloem ziet. Beweeg heen en weer met je camera tot het licht dwars door het pijpje heen valt. 
  • gebruik evt. samen of afzonderlijk ook het prisma om meer effecten te krijgen. 
  • Tape evt. het broodzakje aan de onderkant van de lens zodat je een waas krijgt. Postbode elastiek werkt ook.
  • En Voila... Je hebt je eigen kunstwerk gemaakt van hele simpele en vooral goedkope materialen in je woonkamer :)

Heb je een macrolens, dan kun je die ook gebruiken ipv de close-up filters. Ik gebruik een marcolens maar weinig dus de filters zijn voor mij een goede en goedkope oplossing. Dit setje van 4 voorzetlenzen is maar 60 euro. Let er wel op dat als je dit aanschaft, je wel de juiste filtermaat haalt. Anders past het niet op je lens. 

Hieronder zie je nog een foto die ik gemaakt heb van de hele setting. 

pullback macro fotografie door Willie kers

En zeg nu zelf.. dat stelt toch niks voor?

Lang leve de lente! :)





Copyright © Willie Kers Photography - Blog
Design by Fearne